Aynı cümleyi üçüncü kez okuduğunuzda kelimeler hâlâ anlam kazanmıyorsa ya da en sevdiğiniz müziği dinlerken bile içinizde belirsiz bir uğultu sürüyorsa, yalnız değilsiniz. Çoğu zaman tembellik ya da motivasyon eksikliği sandığımız bu durum, aslında sisteminizin verdiği çok doğal bir tepkidir. Zihniniz tükenmiş değil; sadece kesintisiz çalışmaktan yorulmuş olabilir.

Gözlerini açtığın ilk saniyeyi bir düşün. Henüz yorganı bile üzerinden atmamışken, zihnine üşüşen o bitmek bilmeyen yapılacaklar listesi, yetiştirilmesi gereken işler veya okunmamış mesajların ağırlığı... Çoğumuz için sabahlar, yeni bir güne başlamaktan ziyade, hayata yetişmeye çalışmakla geçiyor.

Bazen günün ortasında, ortada görünür bir sebep yokken göğsünüzde bir sıkışma hissedebilirsiniz. Ya da küçük bir aksilik karşısında beklenmedik şekilde öfkelendiğinizi... Böyle anlarda zihin genellikle tek bir soruya odaklanır: "Şu an neden böyle hissediyorum?"

Gün içinde kaç kez kendinizi bir sonraki toplantıyı düşünürken, geçmişteki bir maili analiz ederken veya sadece "otopilotta" yaşarken buluyorsunuz? Çoğu zaman bedenimiz mutfakta bir bardak su doldururken, zihnimiz çoktan üç sokak ötedeki bir market listesine veya yarınki projenin stresine gitmiş oluyor. Zihnimizin bu "zaman yolculuğu" yapma becerisi bazen hayatta kalmamızı sağlasa da, sürekli orada yaşamak bizi şimdiki anın tazeliğinden koparabiliyor.